جزایر استراتژیک ایران و تحریک اعراب منطقه

جزایر استراتژیک ایران و تحریک اعراب منطقه

جزایر استراتژیک ایران و تحریک اعراب منطقه

آجیل کوارتز سقف کناف کفسابی میکروپیگمنتیشن

موزه خلیج فارس

ژئوپلتیک خلیج فارس

اسناد خلیج فارس

نقشه های خلیج فارس

برگزیده هفته

آمار سایت


بازدید روز

۲۶۶۵

بازدید دیروز

۳۴۰۷

بازدید ماه

۹۹۴۸

بازدید کل

۳۲۱۴۶۴۸

افراد آنلاین

۳۱۴

جزایر استراتژیک ایران و تحریک اعراب منطقه
دیدگاه نشریات قاهره نسبت به جزایر سه گانی ایرانی خلیج فارس

آنچه که در زیر میخوانید انعکاس دیدگاه نشریات عربی مصر در قاهره می باشد که به تجزیه و تحلیل پیرامون اختلاف بر سر جزایر سه گانی ایرانی در خلیج فارس پرداخته است.گویی اینکه نگاه مغرضانه و جهت دار این نویسنده مصری در حمایت از شیخ نشین کوچک امارات متحده عربی به روشنی دیده میشود ولی با نگاهی خردمندانه میتوان به عمق هراس اعراب و ناکام ماندن تلاش هایی چندین ساله و هزینه های ملیاردی آنان مبنی بر تسلط بر جزایر ایرانی میتوان پی برد . هدف از انتشار این مقاله بررسی اهمیت فوق استراتژیک جزایر سه گانه ایرانی در خلیج فارس از دیدگاه کسانی می باشد که در رویای دست نیافتنی تسلط بر جزایر تنب کوچک ٬ تنب بزرگ و بوموسا بسر می برند.

قاهره – تلاش ایران برای اعمال حاکمیتِ بیشتربرجزیرۀ بسیارمهم ابوموسی خشمِ گستردۀ کشورهای عربیِ خلیج فارس را در پی داشته است. بعد ازآنکه ایران در جزیرۀ ابوموسی که مالکیت آن بین ایران و امارات متحدۀ عربی مورد مناقشه است چند دفتراداری ایجاد کرد شورای همکاری خلیج این کار را " اقدامی غیرقانونی " دانست.

هم ایران و هم امارات متحدۀ عربی بر جزیرۀ ابوموسی و دو جزیرۀ تمب کوچک و تمب بزرگ که در همان نزدیکی قراردارند ادعای مالکیت می کنند. این جزیره ها اهمیت سوق الجیشی زیادی دارند: از این جزیره ها می توان تنگۀ هرمز رابست، آبراهی که خلیج فارس را به دریای عمان وصل می کند. دست کم یک پنجم صادرات جهانیِ نفت از این تنگه صورت می گیرد. بستن آن قیمت نفت را بالامی برد و بر اقتصاد جهان تأثیرمنفی می گذارد.

ایران اعلام کرده بود که چند دفتر کشتیرانی درابوموسی گشوده است. این کشور بدین ترتیب یکبار دیگرادعای خود مبنی برحاکمیت بر جزیره را به رخ کشید. شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیۀ سیاسی امنیتیِ کشورهای صاحبِ نفتِ عربستان سعودی و کویت و امارات متحدۀ عربی و بحرین و قطر، بعد از این اقدام ابوموسی را " اشغال شده به دست ایران" خواند. این شورا جزیرۀ ابوموسی را " جزءِ جدایی ناپذیرِامارات متحدۀ عربی " می داند.

کشورهای عربی این گام ایران را تحریک آمیز تلقی می کنند. در مناقشۀ بین المللی بر سر برنامۀ اتمی ایران، کشورهایِ کوچک منطقه همچون امارات متحدۀ عربی تاکنون جانب احتیاط را رعایت کرده اند: گرچه ازهمسایۀ قدرتمند خود درهراسند اماعلاقه ای به درگیری نظامی ایران و غرب ندارند. از این گذشته ایران یکی از مهم ترین سرمایه گذارها درامارات است. اینکه ایران در کوران اختلافِ فزاینده با جامعۀ جهانی بر سر برنامۀ اتمیِ خود باز موضوع جزیره ها را مطرح می کند همچون تهدیدی خطاب به کشورهای عربیِ منطقه است.

بر سراین جزیره ها از سال های دهۀ هفتاد اختلاف است. ریشۀ مشکل به سیاست استعماری بریتانیا برمی گردد: در سال 1971 بریتانیایی ها از تمامی منطقه های مستعمراتی " در شرقِ سوئز " خارج شدند. آنها تشکیلات اداری و نظامی خود را در امتداد راه های بازرگانی تا هند، مستعمرۀ سابقشان، برچیدند. درآن زمان هم ایران وهم شیخ نشینِ کوچکِ شارجه ادعای مالکیت بر این جزیره کردند. تمب کوچک و تمب بزرگ مورد ادعای امیر نشین دیگری است. در همان سال ایران که هنوز تحت حکومتِ متحدِ غرب محمد رضا شاه پهلوی بود قراردادی را بست که ظاهراً بخش هایی ازآن محرمانه است. حاکمیت بر ابوموسی به گونه ای تقسیم شد: در حالیکه شیخ نشینِ کوچکِ شارجه قدرتِ عالی را داشت، قدرتِ منطقه ایِ ایران می توانست نیروی نظامی درآنجا مستقر کند. اما ایران در عمل از سال 1971 به بعدهر کار خواسته در ابوموسی کرده است. دراین سال ایران دو جزیرۀ تمب کوچک و بزرگ را هم اشغال کرد.

این اقدام، امیرنشین هایِ عمدتاً بی دفاع رابر آن داشت تا با هم متحد شوند و امارات متحدۀ عربی را تشکیل دهند؛ بدین ترتیب شارجه بخشی ازامارات متحدۀ عربی شد. چون حکومت شاه طرفدارغرب بود و سَرپُلِ سیاستِ غرب در خاورمیانه محسوب می شد کارِ تصرفِ جزیره ها که برخلافِ موازینِ حقوقِ بین المللِ بود پیامدی برای این کشورنداشت. ایران که در این فاصله نظامی اسلامی دارد از آغاز دهۀ نود حاکمیتِ خود را بر جزیره کامل کرده است. تهران ازابوموسی دژی ساخته است: به نوشتۀ نشریۀ جینس دیفنس که ویژۀ اموردفاعی وامنیتی است، ایران در جزیره قایق های تند رو و موشک های ضد کشتی وهلیکوپتر مستقرکرده است که با آنها می توان جلوی رفت و آمد کشتیها رادر تنگۀ هرمزگرفت.

از اینها گذشته منافع اقتصادی نیز به این اختلاف دامن می زند: درکنارابوموسی میدان نفتی بزرگی وجود دارد. در حال حاضر ایران و امارات مشترکاً نفت استخراج می کنند. گمان می رود میدان های نفتی دیگری هم وجود داشته باشد. امارات متحدۀ عربی پیشنهاد کرده است که موضوع حاکمیت بر این جزیره در یک دادگاه بین المللی مطرح شود. ایران تاکنون این پیشنهاد را رد کرده است