قره‌باغ منافع ملی و ضرورت تعیین منطقه حائل

قره‌باغ منافع ملی و ضرورت تعیین منطقه حائل

با تداوم تنش های جدی در منطقه ناگورنو-قره‌باغ مابین جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروی تاکنون تعداد کشته شدگان هر دو طرف منازعه به صدها تن رسیده و دو‌ توافق آتش بس صورت گرفته با میانجی گری روسیه نیز با شکست مواجه گردیده اما تا این مرحله از تنش ها جمهوری آذربایجان قادر به بازپسگیری منطقه قره‌باغ کوهستانی نیز نشده است.

موزه خلیج فارس

ژئوپلتیک خلیج فارس

اسناد خلیج فارس

نقشه های خلیج فارس

برگزیده هفته

رویدادهای خلیج فارس

آمار سایت


بازدید روز

۱۴۲۳

بازدید دیروز

۲۰۸۲

بازدید ماه

۲۲۶۶۰

بازدید کل

۶۳۳۵۹۷۹

افراد آنلاین

۱۵۱

قره‌باغ منافع ملی و ضرورت تعیین منطقه حائل

تاریخ:۱۳۹۹/۰۸/۰۱

بحران قره‌باغ؛ منافع ملی و ضرورت تعیین منطقه حائل

 

با تداوم تنش های جدی در منطقه ناگورنو-قره‌باغ مابین جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروی تاکنون تعداد کشته شدگان هر دو طرف منازعه به صدها تن رسیده و دو‌ توافق آتش بس صورت گرفته با میانجی گری روسیه نیز با شکست مواجه گردیده اما تا این مرحله از تنش ها جمهوری آذربایجان قادر به بازپسگیری منطقه قره‌باغ کوهستانی نیز نشده است. در اثنی این تنش تحولاتی بوقوع پیوسته که لزوم بررسی ابعاد دقیق آن برای حراست از منافع ملی لازم می باشد. بی تردید نقش دولت ترکیه به رهبری رجب طیب اردوغان در شعله ورتر شدن این بحران غیر قابل انکار است جاییکه طبق گزارشات موثق بین المللی تعداد قابل ملاحظه ای  از اعضای گروه های تروریستی در سوریه یعنی گروه های سلطان مراد و لشکر حمزه به وسیله ترکیه به جبهه جنگ قره‌باغ و به سود دولت باکو به منطقه گسیل شده اند.

 

این رویداد نخستین زنگ خطر برای منافع ایران در مرزهای شمال غربی اش می تواند تلقی شود. طبعاً حضور فعالانه جریانات تروریستی جهادی در امتداد مرزهای شمال غربی کشور (که ذیل گروه های نیابتی آنکارا در سوریه تعریف می شوند) و با عنایت به اینکه در بحران سوریه، ایران و ترکیه دارای شدیدترین تضاد منافع بودند ، این امر در تقابل کامل با امنیت ملی ایران خواهد بود. اما ترکیه در پی این بحران به دنبال چیست و مسئولیت ایران در قبال تداوم آن چه خواهد بود؟استیلای آنکارا بر باکو کاملا واضح و مبرهن بوده و اردوغان برای پیشبرد منافع خویش الهام علیف را به این کارزار سوق داده است. ترکیه به دنبال گسترش حوزه نفوذ خود در قفقاز می باشد تا ازین طریق منافع جدیدی را برای خود رقم زند. با توجه به آخرین نقشه میدانی تحولات در منطقه و الگوی پیشروی های جمهوری آذربایجان که از ناحیه جنوب غربی و جنوبی قره‌باغ می باشد این فرضیه هر چه بیشتر پررنگ می شود که غایت آنکارا از شعله ور کردن تنش در قفقاز پس از سه دهه ایجاد یک مسیر زمینی در امتداد مرزهای ایران تا دریای کاسپین است. در واقع آنکارا در پس این تحولات به دنبال یافتن جای پایی مستحکم در برابر ایران و ‌روسیه بوده ،ضمن اینکه با شکلگیری این مسیر زمینی تا دریای کاسپین ترکیه قادر خواهد بود که خط مستقیم انرژی تا اروپا را تحت کنترل خود درآورده و یک اهرم مضاعف برای اِعمال فشار بر اتحادیه اروپا بیابد. هر چند تحقق این رویداد از دیدگاه ناظران منطقه بسان یک رویا تصور می گردد زیرا که لازمه آن پیشروی عمده ارتش جمهوری آذربایجان به همراه نیروهای نیابتی ترکیه در عمق خاک اصلی ارمنستان جهت اتصال به منطقه نخجوان خواهد بود، ولیکن باید در نظر داشت که سلسله اقدامات نظامی گرایانه ترکیه تحت رهبریت اردوغان و حضور در جبهه های متفاوت در طی سالیان اخیر از لیبی تا سوریه و اکنون قفقاز با بن مایه های باز تولید و احیای امپراتوری عثمانی و بازگشت عظمت آن صورت یافته است.

 

 بی تردید ذهنیت عثمانی گرایی چه از بُعد تاریخی و چه از بُعد تحولات معاصر در تضاد مسلم با منافع تاریخی و ملی ایران می باشد. مورد دیگری که به نظر می رسد مبدل به مسئله بغرنجی برای ایران گردیده سرایت آتش این تنش ها به درون مرزهای ایران است. طبق اطلاعات واصله تاکنون ده ها خمپاره در پی درگیری ها به مرزهای ایران تجاوز نموده و سبب خسران به هم میهنان مرزنشین شده و همچنین تعدادی پهپاد متجاوز به حریم ایران نیز مورد هدف پدافند کشورمان قرار گرفته است که تاکنون در قبال این رخدادها مقامات سیاسی و نظامی ایران به جز هشدارهای لفظی اقدام ملموس دیگری را در پی نگرفته اند. صرف نظر از اینکه واکنش روس ها در پیامد این نبرد چه‌ خواهد بود، بنابراین با توجه به جمیع جهات و در خطر بودن منافع راهبردی ایران نیاز است که مسئولین با بدست گیری ابتکار عمل و با هدف دورنگاه داشتن مخاطرات سبب حضور پررنگ ایران در این بحران  شوند. در این راستا پیشنهاد می شود با عنایت به عدم توجه طرفین درگیری به حساسیت های ایران ، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با هدف حضور فعالانه اقدام به ترسیم منطقه ای حائل در نوار مرزهای شمال غربی کشور (مشرف به مناطق تنش آلود) و سپس حضور نیروهای پیاده نظام جهت حراست از این نواحی کنند تا ازین طریق هم نواحی مرزی ایران از هرگونه گزندی بدور ماند و هم اینکه طرف های درگیر به این یقین واقف شوند که تحولات منطقه برای ایران از حساسیت بالایی برخوردار بوده و بدون حضور و نظرداشت منافع ایران این بحران به پایان نخواهد رسید.



دیدگاه خود را بیان کنید